تبليغاتX
خوش آمدید
درسی
فیزیک
+ نوشته شده در  چهارشنبه هفدهم فروردین 1390ساعت 16:25  توسط مهدی | 
 

+ نوشته شده در  یکشنبه دوم آبان 1389ساعت 19:13  توسط مهدی | 

تقيه در لغت:

تقيّة در اصطلاح:

دلايل مشروعيت تقيه

مشروعيت تقيه از نگاه عقل:

ادلّه قرآني مشروعيت تقيه:

دليل اول، آيه شريفه: إِلاَّ أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقاةً:

دليل دوم، آيه شريفه: مَنْ أُكْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإيمانِ:

دليل سوم، آيه شريفه: رَجُلٌ مُؤْمِنٌ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَكْتُمُ إيمانَهُ:

دليل چهارم: قضيه اصحاب كهف

تقيه از ديدگاه روايات فريقين:

تقيه در روايات اهل بيت عليهم السلام:

تقيه در روايات اهل سنت:

تقيه در گفتار و سيره عملي صحابه:

تقيه صحابي رسول خدا (ص) از مسيلمه كذاب:

تقيه عبد الله بن مسعود از سلاطين جور:

تقيه عبد الله بن حذافه از پادشاه روم:

تقيه، سفارش رسول خدا (ص) به ابوذر:

تقيه، از ديدگاه ابن عباس:

تقيه از ديدگاه ابودرداء:

ابن تيميه و تقيه صحابه

تقيه از ديدگاه علماي شيعه و سني:

تقيه از ديدگاه دانشمندان شيعه:

تقيه از ديدگاه علماي اهل سنت:

آيا تقيه مسلمان از مسلمان جايز است:

تقيه از مسلمانان، در سيره عملي رسول خدا (ص) و صحابه:

رسول خدا (ص) از قوم عايشه، تقيه مي‌كرد:

تقيه رسول خدا (ص) از اصحاب:

تقيه ابن عباس از عمر:

تقيه ابوهريره از عمر:

تقيه حذيفة بن يمان از عثمان:

تقيه عبد الله بن عمر از معاوية:

تقية عبد الله بن عمر از حجاج:

تقيه مسروق بن الأجدع از معاوية:

تقيه انس بن مالك از دولت بني أمية:

تقيه جابر بن عبد الله از بُسر بن أبي أرطاة:

تقيه تمام مردم از معاويه:

تقيه از مسلمانان، در سيره عملي تابعين:

تقية سعيد بن جبير (متوفاي95هـ) از تمام مردم:

تقيه عامر شعبى (متوفاي105 هـ) از حجاج:

تقيه حسن بصري (متوفاي110هـ) از حجاج:

تقية رجاء بن حيوة (متوفاي112هـ) از وليد بن عبد الملك:

تقيه ابن شهاب زهري (متوفاي125هـ) از بني امية:

تقية واصل بن عطاء (متوفاي131هـ) از خوارج:

تقيه از مسلمانان، در سيره عملي علماي اهل سنت:

تقيه إمام أبوحنيفة (متوفاي150هـ) از منصور دوانيقي:

تقيه امام مالك بن أنس (متوفاي179هـ)، از بني امية:

تقية علي بن عيسى الرماني (متوفاي384هـ) از شيعيان:

تقيه موسي بن الحسن بن المسمار (متوفاي433هـ) از شيعيان:

تقية علماء و مردم اهل سنت در فتنه خلق القرآن:

تقيه علماي اهل سنت در احكام شرعي:

فتواي فقهاي اهل سنت مبني بر مشروعيت تقيه از حاكمان جور:

موارد تقيه:

+ نوشته شده در  شنبه یکم آبان 1389ساعت 16:31  توسط مهدی | 

1 ـ حرمت زيارت پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله وسلم)



زيارت قبور پيامبران و صالحان بلكه هر گونه تكريم و بزرگداشت آنان را وهّابيّون حرام و موجب شرك مى دانند.



«ابن تيميّه» مى گويد:«فمن جعل سفره إلى مسجد الرسول صلى اللّه عليه وسلّم وقبره كالسفر إلى قبور هؤلاء والمساجد التي عندهم فقد خالف إجماع المسلمين وخرج عن شريعة سيّد المرسلين»(1).



هر كس سفرش را به قصد زيارت قبر رسول اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) انجام دهد، مثل كسانى كه به قصد زيارت قبور پيشوايانشان در مدينه و مساجدى كه اطراف آن است سفر مى كنند، با اجماع مسلمانان مخالفت نموده و از شريعت پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) خارج شده است.



و نيز مى گويد:«من زار قبره أو قبر غيره ليشرك به ويدعوه من دون اللّه فهذا حرام كلّه وهو مع كونه شركاً باللّه»(2).



زيارت قبر پيامبر يا غير او، و غير خدارا خواندن، و شريك كردن آنان در كارهاى خدايى، حرام، و شرك است.



و نيز مى گويد: «التمسّح بالقبر وتقبيله ولو كان ذلك من قبور الأنبياء شرك»(3). مسح و بوسيدن هر قبرى اگر چه قبر پيامبر باشد، شرك است.







گفتنى است كه اين افكار مخالف با نصّ صريح قرآن است، آنجا كه مى فرمايد: (وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّـلَمُواْ أَنفُسَهُمْ جَآءُوكَ فَاسْتَغْفَرُواْ اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ )(4) «و اگر آنان كه به خود ستم كرده بودند، پيش تو مى آمدند و از خدا آمرزش مى خواستند و پيامبر براى آنان طلب آمرزش مى كرد، قطعاً خدا را توبه پذير مهربان مى يافتند».



و از قول برادران حضرت يوسف نقل مى كند كه از حضرت يعقوب خواستند تا براى آنان از خدا طلب مغفرت كند (يَـأَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا)(5) آيا آنها مشرك بودند؟



و از طرفي مخالف با روايات صحيح اهل سنّت مى باشد چنانكه نقل مى كنند: «أصاب الناس قحط في زمن عمر رضي اللّه عنه، فجاء رجل إلى قبر النبي صلى اللّه عليه وسلّم، فقال: يا رسول اللّه! هلك الناس، استسق لأمّتك، فأتاه رسول اللّه صلّى اللّه عليه وسلّم في المنام، فقال: إئت عمر فاقرأه منّي السلام، وأخبره أنّهم مسقون، وقل له: عليك الكيس.



قال: فأتى الرجل عمر فأخبره، فبكى عمر رضي اللّه عنه، وقال: يا ربّ ما آلوا إلاّ ما عجزت عنه»(6).



در زمان عمر، مردم دچار قحطى و خشكسالى شدند، مردى كنار قبر پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)آمد و گفت: اى رسول خدا مردم نابود شدند، از خداوند براى امّتت طلب باران كن، رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم) در عالم خواب به آن مرد فرمود: نزد عمر برو و از جانب من به او سلام برسان و بگو: بزودى باران خواهد آمد و سيرآب خواهيد شد، و بگو: كيسه سخاوت را گسترده ساز.



آن مرد ماجراى خوابش را براى عمر نقل كرد، قطرات اشك از چشمان عمر جارى شد و گفت: خداوندا كوشش و جديّت كردم، ولى هميشه ناتوان و عاجز بودم.



ابن حجر در فتح البارى و ابن كثير در البداية والنهاية مى گويند: اسناد اين روايت صحيح است(7).



ابن حجر مى نويسد: مردى كه خواب ديده بود بلال بن هلال از اصحاب رسول اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم)بود(8).



سيره تمامى مسلمين بر اين امر در طول تاريخ استوار بوده و هست بطورى كه «حصني دمشقي» شافعى مى نويسد: «وقال (ابن تيميّة): «من استغاث بميّت أو غائب من البشر، بحيث يدعوه في الشدائد والكربات ، ويطلب منه قضاء الحاجات ... فإنّ هذا ظالم، ضالّ، مشرك».



هذا شيء تقشعرّ منه الأبدان، ولم نسمع أحداً فاه، بل ولا رمز إليه في زمن من الأزمان، ولا بلد من البلدان، قبل زنديق حرّان ـ قاتله اللّه عزّ وجلّ ـ وقد جعل الزنديق الجاهل الجامد، قصّة عمر رضي اللّه عنه دعامة للتوصّل بها إلى خبث طويّته في الإزدراء بسيّد الأوّلين والآخرين وأكرم السابقين واللاحقين، وحطّ رتبته في حياته، وأنّ جاهه وحرمته ورسالته وغير ذلك زال بموته، وذلك منه كفر بيقين وزندقة محقّقة»(9).



«ابن تيميّه» گفته است: هر كس به مرده و يا فرد دور از نظر استغاثه كند و در گرفتاريها از وى استمداد كرده و طلب حاجت نمايد، ظالم، گمراه و مشرك است.



از اين سخن «ابن تيميّه»، بدن انسان مى لرزد، اين سخن، قبل از زنديق حرّان «ابن تيميّه» از دهان كسى در هيچ زمان و هيچ مكان بيرون نيامده است، اين زنديق نادان و خشك، داستان عمر را وسيله اى براى رسيدن به نيّت نا پاكش در بى اعتنايى به ساحت حضرت رسول اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) قرار داده و با اين سخنان بى اساس مقام و منزلت آن حضرت را در دنيا پايين آورده است، و مدعى شده است كه حرمت و رسالت آن بزرگوار پس از رحلت از بين رفته است. اين عقيده به يقين كفر و در واقع زندقه و نفاق است).







2 ـ انكار فضائل اهل بيت(عليهم السلام)



يكى از مبانى فكرى «ابن تيميّه» انكار فضائل مسلّم اهل بيت عصمت و طهارت(عليهم السلام) است، او در كتاب «منهاج السنّة» كه به قول علاّمه امينى بايد آن را «منهاج البدعة» ناميد(10) مى نويسد: نزول آيه شريفه (إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُو)(11) در حقّ على(عليه السلام)به اتفاق اهل علم دروغ است.



«وقد وضع بعض الكذّابين حديثاً مفترى أنّ هذه الآية نزلت في عليّ لمّا تصدّق بخاتمه في الصلاة، وهذا كذب بإجماع أهل العلم بالنقل، وكذبه بيّن من وجوه كثيرة(12).



بعضى از دروغگويان حديثى را جعل كرده و گفته اند: آيه (إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُو) در شأن على هنگامى كه در نماز انگشترش را به فقير صدقة داد نازل شده است، به اجماع اهل علم اين مطلب دروغ، و دروغ بودن آن آشكار است.



اين حديث و شأن نزول را بيش از 66 نفر از محدّثان و دانشمندان اهل سنّت نقل كرده اند(13).



آلوسى از علماء بزرگ اهل سنّت مى گويد:«غالب الأخباريّين على أنّ هذه الآية نزلت في عليّ كرّم اللّه وجهه».



(غالب اخباريها معتقدند كه اين آيه در باره على بن أبي طالب (عليه السلام)نازل شده است).



سپس مى افزايد كه حسّان شاعر، در اين زمينه اشعارى سروده است، و آنگاه اشعار او را ذكر مى كند(14).



و نيز مى نويسد: «وأمّا قوله وأنزل اللّه فيهم (قُل لاَّ أَسْـَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبَى)فهذا كذب ظاهر»(15)



نزول آيه شريفه (قُل لاَّ أَسْـَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا...) در حقّ خاندان رسالت دروغ است.



و حال آن كه متجاوز از 45 نفر از بزرگان اهل سنّت آن را نقل كرده اند(16).



و در باره حديث «عليّ مع الحقّ والحقّ معه» مى نويسد: من أعظم الكلام كذباً وجهلاً فإنّ هذا الحديث لم يروه أحد عن النبيّ صلّى اللّه عليه وسلّم لا بإسناد صحيح ولا ضعيف».



از بزرگترين دروغها و نادانيها است كه اين حديث را از پيامبر بدانيم، چون اين روايت را هيچ كس حتى با سند ضعيف، از پيامبر نقل نكرده است.



با اين كه جمعى از علماء بزرگ اهل سنّت همانند: خطيب بغدادى، هيثمي حاكم نيشابورى، ابن كثير و ابن قتيبه، از ابو سعيد خُدرى، سعد بن وقّاص، على بن أبي طالب (عليه السلام)، ام سلمه و عائشه اين حديث را با تعابير مختلف نقل كرده اند.



مانند: «عليّ مع الحقّ والحقّ مع عليّ، ولن يفترقا حتّى يردا عليّ الحوض يوم القيامة». و يا عبارت: «عليّ مع الحقّ والقرآن، والحقّ والقرآن مع عليّ، ولن يفترقا حتّى يردا عليّ الحوض» و يا جمله: «الحقّ مع ذا، الحقّ مع ذا» و همچنين عبارت: «الّلهمّ أدر الحقّ مع عليّ حيث دار».



هيثمى از علماء بزرگ اهل سنّت مى نويسد: «رواه أبو يعلى، ورجاله ثقات»(17). اين روايت را ابويعلى نقل نموده، و روات آن همه ثقه هستند.



و همچنين حاكم نيشابورى و ذهبى كه از استوانه هاى علمى اهل سنّت به شمار مى روند، تصريح به صحت روايت نموده اند(18).



فخر رازى مى نويسد: «من اقتدى في دينه بعليّ بن أبي طالب فقد اهتدى لقول النبيّ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم : «الّلهمّ أدر الحقّ مع عليّ حيث دار»(19). (هدايت يافته كسى است كه به على(عليه السلام) اقتدا كند، زيرا پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم)فرموده است: خدايا حق را بر محور على قرار بده).







3 ـ توهين به امير مؤمنان (عليه السلام)



ابن حجر عسقلانى نسبت به جوابيّه هاى ابن تيميّه در پاسخ به علاّمه حلّى و در مقام تأثّر وتأسّف مى گويد:



«وكم من مبالغة لتوهين كلام الرافضي أدّته أحياناً إلى تنقيص عليّ رضي اللّه عنه»(20). (ابن تيميّه در پاسخ به علاّمه حلّى بقدرى زياده روى كرده است، كه جوابهاى او منجرّ به تنقيص مقام على بن ابى طالب شده است).



و در موردى ديگر مى گويد: «وقال ابن تيميّة في حقّ عليّ: أخطأ في سبعة عشر شيئاً، ثمّ خالف فيها نصّ الكتاب منها اعتداد المتوفّى عنها زوجها أطول الأجلين(21).



«ابن تيميّه» در باره امير مؤمنان(عليه السلام) مى گويد: على در 17 مورد دچار اشتباه شده است، و با نصّ قرآن مخالفت نموده است، كه يكى از آنها در باره عدّه زن شوهر مرده است، كه طولانى ترين زمان را تعيين كرده است.



4 ـ انكار موقعيت علمى على(عليه السلام)



ابن تيميّه مى نويسد: «قوله، ابن عباس تلميذ عليّ كلام باطل»(22).



عالم شيعه، علاّمه حلّى كه مى گويد: ابن عباس شاگرد على (عليه السلام)بوده است، دروغ محض است.



«والمعروف أنّ عليّاً أخذ العلم عن أبي بكر»(23). آن چه مشهور است على علم را از ابوبكر فرا گرفته است.



همچنين گفته: «وقد جمع الشافعيّ ومحمّد بن نصر المَرْوَزي كتاباً كبيراً فيما لم يأخذ به المسلمون من قول عليّ لكون قول غيره من الصحابة أتبع للكتاب والسنّة»(24) .



شافعى و مَرْوَزى در كتابى بزرگ مواردى كه مسلمانان به گفتار على عمل نكرده اند را جمع آورى كرده اند، چون گفتار صحابه غير از على به قرآن و سنّت نزديكتر بوده است).



«عثمان قد جمع القرآن كلّه بلا ريب، و كان أحياناً يقرؤه في ركعة واحدة، وعليّ قد اختلف فيه هل حفظ القرآن كلّه أم لا؟»(25).



عثمان قرآن را جمع كرد و بعضى از اوقات تمام قرآن را در يك ركعت نماز قرائت مى كرد، ولى در اين كه على تمام قرآن را حفظ بود يا نه، اختلاف است.







5 ـ اهانت به حضرت صدّيقه سلام اللّه عليها



استاد حسن سقّاف از دانشمندان معاصر اردنى در كتاب خود «التنبّي والردّ على معتقد قِدَم العالم والحدّ» مى نويسد: «ابن تيميّة يحتجّ كثير من الناس بكلامه، ويسمّيه بعضهم «شيخ الاسلام» ، وهو ناصبيّ، عدوّ لعليّ(عليه السلام)، واتّهم فاطمة(عليها السلام)بأنّ فيها شعبة من النفاق»(26).



برخى از مردم به ابن تيميّه، شيخ الاسلام مى گويند با اينكه وى ناصبى و دشمن امير المؤمنين (عليه السلام) است، و به ساحت حضرت صدّيقه طاهره جسارت كرده و مى گويد: در او ـ نستجير باللّه ـ شعبه اى از نفاق وجود داشت(27).







6 ـ دفاع «ابن تيميّه» از ابن ملجم



قال ابن تيميّة: والذي قتل عليّاً كان يصلّي ويصوم ويقرأ القرآن ، وقتله معتقداً أنّ اللّه ورسوله يحبّ قتل عليّ، وفعل ذلك محبّة للّه ورسوله في زعمه، وإن كان في ذلك ضالاًّ مبتدعاً(28) .



(«ابن تيميّه» مى گويد: آن كسى كه على را كشت، اهل نماز و روزه بود و قرآن مى خواند، و معتقد بود كه كشتن على مورد رضايت خدا و پبامبر است، و اين كار را به خاطر به دست آوردن محبّت خدا و پيامبر انجام داد، اگر چه در اين عقيده دچار گمراهى شده بود).



و نيز مى گويد:«وقال أيضاً: قتله واحد منهم وهو عبدالرحمن بن ملجم المرادي مع كونه كان من أعبد الناس وأهل العلم»(29) . (على بن ابى طالب را يكى از خوارج به نام عبد الرحمن بن ملجم در حالى كه از عابدترين انسانها و داراى مقام علمى بود به قتل رساند).



ملاحظه مى كنيد كه «ابن تيميّه»، ابن ملجم را چگونه مدح مى كند با اين كه پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله وسلم)، او را از شقى ترين انسانها و در رديف پى كننده ناقه ثمود شمرده است.



قال علي(عليه السلام): «أخبرني الصادق المصدّق أنّي لا أموت حتى أضرب على هذه وأشار إلى مقدّم رأسه الأيسر فتخضب هذه منها بدم، وأخذ بلحيته وقال لي: يقتلك أشقى هذه الأمّة كما عقر ناقة اللّه أشقى بني فلان من ثمود»(30).



قال الهيثمي: رواه الطبراني وأبو يعلى وفيه رشدين بن سعد وقد وثّق ، وبقيّة رجاله ثقات.



حضرت امير (عليه السلام) مى فرمايد: پيامبر راستگو و راستين به من خبر داد كه مرا شقى ترين انسانهاى اين امت به شهادت خواهد رساند).



هيثمى رواياتى به اين مضمون نقل مى كند، سپس مى نويسد: روات اين روايات همه مورد وثوق هستند.



سپس روايت ديگرى به همين مضمون نقل مى كند و مى گويد: وقال بعد رواية أخرى بهذا المضمون: رواه أحمد والطبراني والبزّار باختصار، ورجال الجميع موثّقون(31).



احمد وطبرانى و بزّار آن را به اختصار نقل كرده اند، و راويان اين حديث همه آنان ثقه مى باشند.







7 ـ تمجيد از معاويه و يزيد



«ابن تيميّه» مى نويسد: «إنّ الرافضة تعجز عن إثبات إيمانه (أي عليّ بن أبي طالب(عليه السلام)) وعدالته ، فإن احتجّوا بما تواتر من إسلامه وهجرته وجهاده، فقد تواتر إسلام معاوية ويزيد وخلفاء بني أميّة وبني العبّاس وصلاتهم وصيامهم وجهادهم الكفّار»(32). شيعه نمى تواند ايمان و عدالت على (عليه السلام) را ثابت كند، چون اگر به اسلام و هجرت و جهاد على كه به تواتر ثابت شده است استدلال كند، خواهيم گفت كه اسلام معاويه و يزيد، و خلفاء بنو اميه، و بنو عباس، و همچنين نماز، و روزه، و جهاد آنان نيز به تواتر ثابت شده است.



همچنين هيئت افتاى سعودى در پاسخ به سؤالى مى نويسد: «لم يثبت فسقه الذي يقتضي اللعن»



فسق يزيد به طورى كه لعن او را جايز شمارد، ثابت نشده است(33).















كارنامه عملى وهّابيّت



(3)







وهابيت و اتهام بدعت با خيالات واهى و باطل



از زشت ترين پديده ها در آيين وهّابيّت اين است كه هر چيزى كه با افكار آنان تطبيق نكند، آن را بدعت شمرده و شرك مى دانند، كه در اين قسمت به بخشى از آن اشاره مى شود.







1 ـ سجده بر تربت بدعت است:



صالح فوزان عضو هيئت إفتاء سعودى مى نويسد: «السجود على التربة المسمّاة تربة الوليّ إن كان المقصود منه التبرّك بهذه التربة والتقرّب إلى الوليّ، فهذا شرك أكبر، وإن كان المقصود التقرّب إلى اللّه مع إعتقاد فضيلة هذه التربة و أنّ في السجود عليها فضيلة، كالفضيلة التي جعلها اللّه في الأرض المقدسّة في المسجد الحرام، والمسجد النبويّ، و المسجد الأقصى، فهذا إبتداع في الدين(34).



(سجده بر تربت اولياء، اگر به قصد تبرّك به تربت و تقرّب به اولياء باشد، شرك اكبر محسوب مى شود، و اگر مقصود تقرّب به خداوند متعال باشد با اعتقاد به اين كه اين تربت همانند زمين مسجد الحرام، و مسجد النبي، و مسجد الأقصى داراى فضيلت مى باشد، بدعت در دين به شمار مى رود).











2 ـ مراسم ميلاد رسول اكرم (ص) بدعت است:



بن باز مفتى اعظم سعودى مى نويسد: «لايجوز الأحتفال بمولد الرسول (ص) ولا غيره، لأنّ ذلك من البدع المحدثة في الدين، لأنّ الرسول (ص) لم يفعله ولاخلفاؤه الراشدون ولاغيرهم من الصحابة ـ رضي اللّه عنهم ـ ولا التابعون لهم بإحسان في القرون المفضّلة»(35).



(مراسم ميلاد پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله وسلم)جايز نيست چون بدعت در دين محسوب مى شود، زيرا رسول گرامى، و خلفاى راشدين، و صحابه حضرت، و ديگر تابعين، چنين مراسمى انجام نمى داده اند).







3 ـ مراسم سوگوارى پيامبران و صالحان بدعت است:



فتواى هيئت دائم افتاى سعودى در پاسخ به سؤالى پيرامون مراسم سوگوارى: «لايجوز الإحتفال بمن مات من الأنبياء والصالحين ولا إحياء ذكراهم بالموالد و... لأنّ جميع ما ذكر من البدع المحدثة في الدين، و من وسائل الشرك»(36).



(مراسم سوگوارى براى پيامبران و صالحان و همچنين مراسم بزرگداشت آنان جايز نيست و بدعت در دين، و شرك به حساب مى آيد).







4 ـ جشن تولّد نوزادان وسالگرد ازدواج بدعت است:



شيخ عثيمين از نويسندگان و فعّالان گروه وهّابيّت مى نويسد:



«إنّ الإحتفال بعيد الميلاد للطفل فيه تشبهاً بأعداء اللّه، فإنّ هذه العادة ليست من عادات المسلمين : و إنّما ورثك من غيرهم، وقد ثبت عنه (ص) «أنّ من تشبّه بقوم فهو منهم»(37).



(بر پائى مراسم جشن تولّد براى اطفال از عادات و سنّتهاى اسلامى نيست، بلكه از دشمنان به ارث برده شده است، رسول اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) فرموده است: هر كس همانند ديگران شود از آنان محسوب مى گردد).



و در سخنى ديگر مى گويد: «و أمّا أعياد الميلاد للشخص أو أولاده أو مناسبة زواج و نحوها فكلّها غير مشروعة و هى للبدعة أقرب من الإباحة»(38). (جشن ميلاد براى اشخاص يا اولاد و يا براى مناسبتهاى ديگر از قبيل ازدواج و مانند آن غير مشروع وبدعت است).



هيئت دائم افتاى سعودى در پاسخ به سؤالى پيرامون مراسم جشن تولّد مى نويسد: «وأعياد الموالد نوع من العبادات المحدثة في دين اللّه فلا يجوز عملها لأيّ من الناس مهما كان مقامه أو دوره في الحياة»(39).



(جشن تولّد بدعت در دين محسوب مى شود، و براى هيچ فردى جايز نيست اگر چه از شخصيّتهاى برجسته جامعه و داراى موقعيّت ممتاز باشد).



و در پاسخ به استفتاى ديگرى مى نويسد: «لا يجوز إقامة عيد ميلاد لأحد لأنّه بدعة». وقد ثبت عن الرسول (ص) أنّه قال: «من أحدث فى أمرنا ما ليس منه فهو ردّ»(40).



(به پاداشتن مراسم جشن تولد براى هيچكس جايز نيست و بدعت به شمار مى آيد، و از رسول اكرم (ص) آمده است: هر كس در دستورات دينى ما چيزى بيفزايد، مردود مى باشد).



ولى جاى بس شگفتى است كه همان هيئت در رابطه با مراسم جشنهاى دولتى مى نويسد: «وما كان المقصود منه (العيد) تنظيم الأعمال مثلا لمصحلة الأمّة وضبط أمورها كأسبوع المرور، وتنظيم مواعيد الدراسيّة، والاجتماع بالموظّفين للعمل ونحو ذلك ممّا لا يفضي به إلى التقرّب والعبادة والتعظيم بالأصالة، فهو من البدع العاديّة التي لا يشملها قوله (ص) «من أحدث في أمرنا ما ليس منه فهو ردّ» فلا حرج فيه، بل يكون مشروعاً(41).



(اگر مقصود از مراسم برگزارى عيد به خاطر مصلحت ملّت و تظيم امور كشور صورت پذيرد، همانند هفته پليس، و شروع سال تحصيلى، وگردهمايى كارمندان دولتى، و امثال آنها كه قصد تقرّب و عبادت در آن نيست، مانعى ندارد و شامل نهى پيامبر نمى شود).



بديهى است كه چنين تفكرى، نهايت تحجّرگرايى و انجماد فكرى است زيرا گذشته از اين كه مخالفت با برپايى جشن تولد، مخالفت با امرى فطرى است، بلكه هيچ تفاوتى ميان جشن ولادت با جشن هاى ديگر مانند مراسم دولتى وجود ندارد، چون كسانى كه براى فرزندان خود مراسم جشن تولّد مى گيرند، هيچ گونه قصد تقرّب و يا عبادت ندارند.







5 ـ درود بر رسول اكرم (ص) قبل از اذان و بعد از اذان بدعت است:



هيئت دائم افتاى سعودى در پاسخ به سؤالى پيرامون درود و تحيّت بر پيامبر مى نويسد: ذكر الصلاة والسلام على الرسول (ص) قبل الأذان، وهكذا الجهر بها بعد الأذان مع الأذان من البدع المحدثة في الدين، وقد ثبت عن النبيّ(ص) أنّه قال: «من أحدث في أمرنا هذا، ما ليس منه فهو ردّ». متّفق عليه، وفي رواية: «من عمل عملا ليس عليه أمرنا فهو ردّ». رواه مسلم... من فعل تلك البدعة ومن أقرّها ومن لم يغيّرها وهو قادر على ذلك فهو آثم(42).



ومثله قال إبن باز فى فتاواه(43).



(درود فرستادن بر رسول اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم)قبل از اذان و بعد از اذان، از بدعتهايى است كه در دين ايجاد شده و رسول اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) فرموده است: هر كس بر دستورات دينى ما چيزى بيفزايد، مردود است، و همچنين فرموده است: هر كس عملى را انجام دهد كه ما به آن دستور نداده ايم قابل قبول نيست.



همين مطلب در نوشتار بن باز مفتى اعظم سعودى نيز آمده است).







6 ـ دعا كردن در كنار قبر رسول اكرم (ص) به قصد اجابت بدعت است:



شيخ صالح فوزان عضو هيئت افتاى سعودى مى نويسد:«من البدع التي تقع عند قبّة الرسول (ص) كثرة التردّد عليه، كلّما دخل المسجد ذهب يسلّم عليه ، وكذلك الجلوس عنده، ومن البدع كذلك، الدعاء عند قبر الرسول (ص) أو غيره من القبور، مظنّة أنّ الدعاء عنده يستجاب»(44).



(رفت و آمد زياد به كنار قبر رسول اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) و نشستن در آنجا و سلام گفتن به حضرت، بدعت به شمار مى آيد، و همچنين دعا كردن به اين نيّت كه شايد در آنجا به اجابت برسد، نيز از بدعتها به حساب مى آيد).







7 ـ دست كشيدن به پرده كعبه بدعت است:



شيخ عثيمين از مفتيان و علماء بزرگ سعودى مى نويسد: «التبرّك بثوب الكعبة والتمسّح به من البدع، لأنّ ذلك لم يرد عن النبىّ (ص)(45).



(تبرّك جستن به پرده كعبه و دست كشيدن به آن بدعت به شمار مى رود، چون از رسول اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم)دستورى در اين باره نرسيده است).







8 ـ اهداء ثواب نماز و قرآن به رسول اكرم (ص) و مردگان بدعت است:



لجنه دائم افتاء سعودى مى نويسد: «لا يجوز أن تهب ثواب ما صلّيت للميّت، بل هو بدعة، لأنّه لم يثبت عن النبىّ (ص) ولا عن الصحابة رضي اللّه عنهم(46).



قالت اللجنة الدائمة: لا يجوز إهداء الثواب للرسول صلى اللّه عليه وسلّم، لا ختم القرآن ولا غيره، لأنّ السلف الصالح من الصحابة رضي اللّه عنهم، ومن بعدهم، لم يفعلوا ذلك، والعبادات توقيفيّة»(47).



(هديه نمودن ثواب نماز به ميّت بدعت محسوب مى شود، چون از رسول اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) و اصحاب در اين باره چيزى نرسيده است.



و همچنين اهداء ثواب و ختم قرآن براى رسول گرامى(صلى الله عليه وآله وسلم) نيز جايز نمى باشد، چون اصحاب پيامبر و ديگران چنين كارى نكرده اند).







9 ـ قرائت قرآن براى ميّت بدعت است:



شيخ عثيمين از مفتيان و علماء بزرگ سعودى مى نويسد:



«وأمّا الاجتماع عند أهل الميّت وقرائة القران، وتوزيع التمر واللحم، فكلّه من البدع التي ينبغي للمرء تجنّبها، فإنّه ربّما يحدث مع ذلك نياحة وبكاء وحزن، وتذكّر للميت حتّى تبقى المصيبة في قلوبهم لا تزول. وأنا أنصح هؤلاء الذين يفعلون مثل هذا أنصحهم أن يتوبوا إلى اللّه عزّ وجلّ»(48).



(اجتماع نزد مصيبت ديده و همچنين خواندن قرآن براى ميّت و توزيع خرما و گوشت از بدعتهايى است كه بايد از آن اجتناب نمود، چون اين كار باعث نوحه سرايى و گريه و حزن داغديدگان مى شود، و تلخى مصيبت براى هميشه در قلب آنان مى ماند، و من اين چنين افراد را نصيحت مى كنم كه از اين كار خود دست برداشته و توبه نمايند).







10 ـ رفتن به غار حراء بدعت است:



لجنه دائم افتاء سعودى مى نويسد: «الصعود إلى الغار المذكور ـ أي غار حراء ـ ليس من شعائر الحجّ، ولا من سنن الإسلام بل أنّه بدعة، وذريعة من ذرائع الشرك باللّه، وعليه ينبغي أن يمنع الناس من الصعود له»(49).



(رفتن به غار حراء از شعائر حجّ و آداب اسلامى به حساب نمى آيد، بلكه بدعت و از اسباب شرك است، و بايد مردم را از اين عمل جلوگيرى نمود).







11 ـ ذكر با تسبيح بدعت است:



بن باز مفتى اعظم سعودى گفته است:«لا نعلم أصلا في الشرع المطهّر للتسبيح بالمسبحة، فالأولى عدم التسبيح بها، والإقتصار على المشروع في ذلك ، وهو التسبيح بالأنامل»(50).



(ذكر گفتن با تسبيح در شرع مطهّر وارد نشده است بهتر است به جاى تسبيح با انگشتان دست ذكر گفته شود).



و اى كاش از وى سؤال مى شد كه آيا غذا خوردن با قاشق، مسافرت با ماشين و هواپيما، در شرع وارد شده يا خير؟







12 ـ آغاز نمودن جلسات با آيات قرآن بدعت است:



شيخ عثيمين از مفتيان مى نويسد: «إتّخاذ الندوات والمحاضرات بآيات من القرآن دائماً كأنّها سنّة مشروعة فهذا لا ينبغي»(51).



(آغاز نمودن جلسات و سخنرانى ها با آيات قرآن به صورت دائم، در شرع وارد نشده است و شايسته نيست).







13 ـ قرائت قرآن و دعاء، به صورت دسته جمعى بدعت است:



لجنه دائم افتاء سعودى نوشته است: «إنّ قراءة القرآن جماعة بصوت واحد بعد كلّ من صلاة الصبح والمغرب أو غيرهما بدعة، وكذا التزام الدعاء جماعة بعد الصلاة»(52).



(قرائت قرآن و همچنين خواندن دعاء به صورت دسته جمعى پس از هر نماز بدعت است).







14 ـ گفتن «صدق اللّه العظيم» بعد از ختم قرآن بدعت است:



لجنه دائم افتاء سعودى نوشته است: «قول صدق اللّه العظيم بعد الإنتهاء من قراءة القرآن بدعة»(53).



(در پايان قرائت قرآن گفتن «صدق اللّه العظيم» بدعت است).



شيخ عثيمين از مفتيان بزرگ سعودى نيز به همين حكم فتوا داده است(54).















فهرست



1 ـ حرمت زيارت پيامبر گرامى6 &hellip1



2 ـ انكار فضائل اهل بيت: &hellip4



3 ـ توهين به امير مؤمنان 7 &hellip7



4 ـ انكار موقعيت علمى على7 &hellip7



5 ـ اهانت به حضرت صدّيقه سلام اللّه عليها &hellip8



6 ـ دفاع «ابن تيميّه» از ابن ملجم &hellip9



7 ـ تمجيد از معاويه و يزيد &hellip10



1 ـ سجده بر تربت بدعت است: &hellip12



2 ـ مراسم ميلاد رسول اكرم (ص) بدعت است: &hellip13



3 ـ مراسم سوگوارى پيامبران و صالحان بدعت است: &hellip13



4 ـ جشن تولّد نوزادان وسالگرد ازدواج بدعت است: &hellip13



5 ـ درود بر رسول اكرم (ص) قبل از اذان و بعد از اذان بدعت است: &hellip15



6 ـ دعا كردن در كنار قبر رسول اكرم (ص) به قصد اجابت بدعت است: &hellip16



7 ـ دست كشيدن به پرده كعبه بدعت است: &hellip17



8 ـ اهداء ثواب نماز و قرآن به رسول اكرم (ص) و مردگان بدعت است: &hellip17



9 ـ قرائت قرآن براى ميّت بدعت است: &hellip17



10 ـ رفتن به غار حراء بدعت است: &hellip18



11 ـ ذكر با تسبيح بدعت است: &hellip18



12 ـ آغاز نمودن جلسات با آيات قرآن بدعت است: &hellip19



13 ـ قرائت قرآن و دعاء، به صورت دسته جمعى بدعت است: &hellip19



14 ـ گفتن «صدق اللّه العظيم» بعد از ختم قرآن بدعت است: &hellip20



(1) الردّ على الأخنائي: 18.



(2) الردّ على الأخنائي: 25.



(3) الجامع الفريد، كتاب الزيارة لابن تيميّة: 438، المسألة السابعة.



(4) نساء: 64.



(5) يوسف: 97.



(6) تاريخ دمشق: 44/346 و 56/489، الإصابة: 6/216، المصنّف لابن أبي شيبة: 7/482، وكنز العمّال: 8/431.



(7) فتح الباري: 2/412، في باب سؤال الناس الإمام الاستسقاء إذا قحطوا، والبداية والنهاية: 7/105. في واقعة سنة ثماني عشرة.



(8) فتح الباري: 2/412.



(9) دفع الشبه عن الرسول : 131.



(10) الغدير: 3/148: وهو الحريّ بأن يسمّي «منهاج البدعة» وهو كتاب حشوه ضلالات وأكاذيب، وتحكّمات، وإنكار المسلّمات، وتكفير المسلمين، وأخذ بناصر المبدعين، ونصب وعداء محتدم على أهل بيت الوحي(عليهم السلام).



(11) مائده: 55.



(12) منهاج السنّة: 2/30.



(13) الغدير: 3/154 ـ 162.



(14) روح المعاني في تفسير القرآن: 6/167.



(15) منهاج السنّة: 4/563.



(16) الغدير: 3/156.



(17) مجمع الزوائد للحافظ الهيثمي: 7/235.



(18) المستدرك: 3/123، 124 ح 4629.



(19) (تفسير الكبير: 1/205 و207 والمحصول: 6/134). رجوع شود به: تاريخ بغداد: 14/322، تاريخ مدينة دمشق: 42/449، كنز العمّال: 11/621 ح 33018 البداية والنهاية لابن كثير: 7/ 398، الصواعق المحرقة: 74، ط. الميمنة بمصر، تاريخ الخلفاء للسيوطي: 116 و162، وفيض القدير للمناوي: 4/356، الإمامة والسياسة: 1/98، بتحقيق على شيري.



(20) لسان الميزان: 6/319.



(21) الدرر الكامنة: 1/153 ـ 155.



(22) منهاج السنّة: 7/536.



(23) منهاج السنّة: 5/513.



(24) منهاج السنّة: 8/281.



(25) منهاج السنّة: 8/229.



(26) التنبيه والردّ: 7.



(27) رجوع شود به منهاج السنة ج 4 ص 245.



(28) منهاج السنة: 1/153.



(29) منهاج السنّة: 5/47.



(30) مسند أبي يعلى: 1/431، المعجم الكبير: 8/38، كنز العمّال: 13/192، تاريخ مدينة دمشق: 42/543.



(31) مجمع الزوائد: 9/136.



(32) منهاج السنّة: 2/62.



(33) فتاوى اللجنة الدائمة للبحوث العلميّة والإفتاء: 3/297.



(34) المنتقى من فتاوى الشيخ صالح بن فوزان: 2/86.



(35) مجموع فتاوى و مقالات متنوعة: 1/183، فتاوى اللجنة الدائمة للبحوث العلميّة والإفتاء: 3/18.



(36) فتاوى اللجنة الدائمة للبحوث العلميّة والإفتاء: 3/54 الفتوى رقم 1774.



(37) فتاوى منار الإسلام: 1/43.



(38) مجموع فتاوى و رسائل ابن العثيمين: 2/302.



(39) فتاوى اللجنة الدائمة للبحوث العلميّة والإفتاء: 3/83، الفتوى رقم 2008.



(40) فتاوى اللجنة الدائمة للبحوث العلميّة والإفتاء: 3/84، الفتوى رقم 5289.



(41) فتاوى اللجنة الدائمة للبحوث العلميّة والإفتاء: 3/88، الفتوى رقم 9403.



(42) فتاوى اللجنة الدائمة للبحوث العلميّة والإفتاء: 2/501، الفتوى رقم 9696.



(43) فتاوى إسلاميّة: 1/251.



(44) مجلّة الدعوة: عدد 1612 ص 37.



(45) مجموع الفتاوى لإبن عثيمين: رقم 366.



(46) فتاوى اللجنة الدائمة للبحوث العلميّة والإفتاء: 4/11، الفتوى رقم 7482.



(47) فتاوى اللجنة الدائمة للبحوث العلميّة والإفتاء: 9/58، الفتوى رقم 3582.



(48) فتاوى منار الإسلام: 1/270.



(49) اللجنة الدائمة، الفتوى رقم 5303.



(50) فتاوى إسلاميّة: 2/366.



(51) نور على الدرب: 43.



(52) فتاوى اللجنة الدائمة للبحوث العلميّة والإفتاء: 3/481 فتوى رقم 4994.



(53) فتاوى اللجنة الدائمة للبحوث العلميّة والإفتاء: 4/149 فتوى رقم 3303.



(54) قال الشيخ ابن عثيمين: «ختم التلاوة به ـ أي بقول (صدق اللّه العظيم) ـ غير مشروع ولا مسنون، فلا يسنّ للإنسان عند إنتهاء القرآن الكريم أن يقول: (صدق اللّه العظيم». فتاوى إسلامية: 4/17.



دكتر سيد محمد حسيني قزويني
+ نوشته شده در  شنبه یکم آبان 1389ساعت 16:29  توسط مهدی | 
وهابيت تندرو وبازگشت به عصر جاهليت‏

 زير نظر جمعى از انديشمندان اسلامى‏


 بسيارى از متفكران اسلامى معتقدند كه حركت «وهابيت تندرو» با ويژگى‏هاى اعتقادى، اخلاقى و عملى از جهاتى نوعى بازگشت به دوران جاهليت عرب است؛ زيرا بسيارى از خصائص آن دوران را با خود داشته و دارد.


 دلائل و مدارك آنها را ذيلاً مى‏آوريم و داورى نهايى را به عهده خوانندگان مى‏گذاريم:


 1. از بارزترين صفات عرب جاهلى خشونت و قساوت بى‏حساب بود، از كشتن انسان‏ها لذت مى‏بردند و ساليان دراز خونريزى در ميان آنها متوقف نمى‏شد.


 در ذيل آيه 103 سوره آل عمران در تفاسير مختلف آمده است كه ميان دو قبيله «اوس» و «خزرج» جنگ‏هاى خونينى رخ داد كه 120 سال به طول انجاميد.


)   . جامع البيان، ج 4، ص 46؛ الدرالمنثور، ج 2، ص 61؛ تفسير البغوى، ج 1، ص 333؛ فتح القدير، ج 1، ص 369 و روح المعانى، ج 4، ص 19. (


 همچنين ابن اثير در تاريخ خود بيش از شصت جنگ مهمّ زمان جاهليت را نام مى‏برد كه در آنها هزاران تن كشته شدند. البته تعداد)  . كامل ابن اثير، ج 1، ص 448-321، طبع بيروت، دار احياء التراث العربى، 1408 ق. (


 جنگ‏هاى كوچك و بزرگ تا 1700 جنگ نيز ثبت شده است.


)   . العرب قبل الاسلام، ص 128. (



 همچنين نقل شده است كه روزى پيامبرصلى الله وعليه وآله از بهشت و نعمت‏هاى آن سخن گفت، در اين ميان عربى جاهلى از آن حضرت پرسيد: آيا در آنجا جنگ و خونريزى وجود دارد؟ هنگامى كه پاسخ منفى شنيد، گفت: «إذَنْ لاخَيْرَ فيها؛ بنابراين، فايده‏اى ندارد!!».  


)   . پيام امام اميرالمؤمنين، ج 2، ص 112. (



 آنها فرزندان خود را با دست خويش زنده زنده زير خاك مى‏كردند و به آن افتخار مى‏نمودند.


 مفسران ذيل آيه 8 و 9 سوره تكوير «وَإِذَا الْمَوْءُودَةُ سُئِلَتْ * بِأَىِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ» داستان‏هايى از زنده به گور كردن دختران توسط عرب جاهلى آورده‏اند.


)  ر.ك: جامع البيان، ج 30، ص 91؛ تفسير ابن ابى‏حاتم، ج 10، ص 3403؛ تفسير قرطبى، ج 19، ص 233؛ تفسير ابن كثير، ج 2، ص 186 و ج 4، ص 510؛ تفسير آلوسى، ج 30، ص 54. (


 قيس بن عاصم تميمى محضر رسول خداصلى الله وعليه وآله آمد و گفت: من در جاهليت هشت دخترم را زنده به گور كرده‏ام! رسول خدا فرمود: در برابر هر يك از آنان يك برده را آزاد كن. در تفسير ابن كثير (ج 4، ص 510 )  (   . جامع البيان طبرى، ج 30، ص 91؛ تفسير قرطبى، ج 19، ص 233. )


 آمده است كه قيس گفته است من دوازده يا سيزده دختر را زنده به گور كرده‏ام،...


 عرب قبر را صهر (داماد) مى‏ناميد! زيرا دخترانشان را در آن زنده به گور مى‏كردند.


(   . ر.ك: بحارالانوار، ج 73، ص 344. )



 اسلام با شعار «وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ» ومطرح كردن‏(   . انبياء، آيه 107 . )


 رحمانيت و رحيميت خداوند هر روز در نمازها، به مبارزه با اين خوى زشت پرداخت و بر آن غلبه كرد و رحمت و رأفت الهى محيط اسلام را فرا گرفت.


 پيغمبر اسلام‏صلى الله وعليه وآله كه پيغمبر رحمت است، محبت در حق كودكان و افراد بى‏گناه و حتّى مراعات حيوانات و درختان را در جنگ‏ها سفارش مى‏فرمود.


 اميرمؤمنان‏عليه‏السلام در نامه معروف خود به مالك اشتر (نامه 53) به او فرمود: نسبت به همه مردم اعم از «مسلمان» و «غير مسلمان»، مدارا و محبت كن (فانّهم صِنفان: إمّا أخٌ لك فى الدين، او نظيرٌ لك فى الخلق).


 ولى وهابيت سلفى تندرو امروز، فتوا به اباحه جان و مال و ناموس همه كسانى كه هم فكر آنها نيستند مى‏دهد، و پيروان آنها هر روز خون بيگناهان، اعم از شيعه و سنى زن و بچه و حتى كودك شيرخوار را مى‏ريزند، هر جا را بتوانند آتش مى‏زنند، حتى اعمال وحشتناكى كه در عصر جاهليت هم معمول نبود را انجام مى‏دهند. با رفتار آنان مصداق بارز «ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُكُمْ مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ فَهِىَ كَالْحِجَارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً» ظاهر شد، تا(   . بقره، آيه 74 . )


 آنجا كه بيگانگان اين شعار را سر داده‏اند «اسلام يعنى خشونت و آدم‏كشى».



 همايش ضد پيروان مكتب اهل‏بيت كه اخيراً در عربستان برگزار شد و سخنان پاره‏اى از عالم‏نمايان وهابى در سخت‏گيرى و تشدّد نسبت به آنها اعم از بزرگ و كوچك حتى شيرخواران و دستور به كشتار آنان حاكى از اوج قساوت قلب و زنده شدن خوى جاهلى در آنان است.



(   . در اين همايش صالح الفوزان عضو هيأت عالى افتاى سعودى در سخنانى خواستار آن شد تا هيأت حاكمه اين كشور، شيعيان مقيم مناطقى چون قطيف، مدينه منوره و نجران را به اسلام! دعوت كند و به اجبار آنها را به پذيرش انديشه سلفى وادارند. عبداللَّه بن جبرين نيز در سخنان خود در اين همايش خواستار دشمنى با پيروان مكتب اهل‏بيت و تحقير و توهين آنان شد و گفت: نبايد به آنان اجازه داد تا در مساجد نماز بخوانند؛ بايد با آنان برخورد شديد داشت. وى همچنين گفت: بايد قربتاً الى اللَّه با فرزندان شيعه در دانشگاه‏ها سخت‏گيرى كرد و در صورت لزوم كشتن آنها واجب است!



 يكى ديگر از وهّابى‏ها به نام ناصر العمر، در سخنان خود خواستار برخورد با مردم عراق شد؛ وى در يادداشتى خواستار ممانعت از حجّ آنها و همچنين جلوگيرى از انتشار كتاب، روزنامه و يا مجلاتى كه آنان در نگارش آن نقش دارند در عربستان شد. لازم به يادآورى است كه در همايش مذكور سلمان بن عبدالعزيز، امير منطقه رياض نيز حضور داشت. (شبكة المرصد العراقى MARSAD IRAQ.NET ؛ سايت شيعه نيوز، 7 مهرماه shia-news.com 1386). )



 اين حركت غير انسانى منحصر به شيعيان نبوده و نيست. راه انداختن حمام خون در طائف و مناطق ديگر در تاريخ گذشته آنها ثبت است و گواه ديگر اين مدعاست.


 جميل صدقى زهاوى از علماى اهل سنت عراق درباره حمله وهابيان به شهر سنى‏نشين طائف مى‏نويسد: «از زشت‏ترين كارهاى وهابيان در سال 1217 قمرى قتل عام مردم طائف است كه بر صغير و كبير رحم نكردند، طفل شيرخوار را بر روى سينه مادرش سر بريدند، جمعى را كه مشغول فراگيرى قرآن بودند كشتند، و حتّى گروهى را كه در مسجد مشغول نماز بودند، به قتل رساندند و كتابها كه در ميان آنها تعدادى قرآن و نسخه‏هايى از صحيح بخارى و مسلم و ديگر كتب حديث و فقه بود، در كوچه و بازار افكنده و آنها را پايمال كردند.


(   . الفجر الصادق، ص 22. )



 زينى دحلان مفتى مكه نيز اين ماجرا را در كتاب خود آورده است.


(   . الدرر السنيّة، ص 45. )


 غالب محمد اديب از تاريخ جبرتى نقل مى‏كند كه وهابيان سه روز به غارت طائف پرداختند و مرد و زن و كوچك و بزرگ را كشتند.


(   . اخبار الحجاز و نجد فى تاريخ الجبرتى، ص 93. )



 صلاح الدين مختار كه خود وهّابى است مى‏نويسد: در سال 1216 امير سعود با لشگر انبوهى از مردم نجد و عشاير جنوب و حجاز و ديگر نقاط، به قصد عراق حركت كرد؛ در ماه ذى‏قعده به كربلا رسيد و تمام برج و باروى شهر را خراب كرد و بيشتر مردم را كه در كوچه و بازار بودند، به قتل رساند و نزديك ظهر با اموال وغنايم فراوان از شهر خارج شد. آنگاه خمس اموال غارت شده را خود برداشت و بقيّه را به نسبت، هر پياده يك سهم و هر سواره دو سهم ميان لشگريان خود تقسيم كرد!.


(   . تاريخ المملكة السعودية، ج 3، ص 73. )



 شيخ عثمان نجدى از مورّخان وهّابى مى‏نويسد: «وهابيان به صورت غافلگيرانه وارد كربلا شدند و بسيارى از اهالى آنجا را در كوچه و بازار كشتند. ضريع حسين‏عليه‏السلام را خراب كردند و آنچه داخل آن بود را غارت نمودند و در شهر نيز هر چه از اموال، اسلحه، لباس، طلا و فرش و قرآن نفيس يافتند را ربودند، نزديك ظهر از شهر خارج شدند، در حالى كه قريب به دو هزار تن از اهالى كربلا را كشته بودند».


(   . عنوان المجد فى تاريخ نجد، ج 1، ص 121، حوادث سال 1216. )


 آرى اين يك خوى بسيار زشت جاهلى بود كه آن را تجديد كردند.



*   *   *



 2. عرب جاهلى از شنيدن حرف حق ابا داشت لذا به هم سفارش مى‏كردند كه به هنگام تلاوت آيات قرآن از سوى پيغمبر اكرم‏صلى الله وعليه وآله فرياد سر دهند، تا كسى سخن آن حضرت را نشنود.


(   . قرآن مى‏فرمايد: «وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَا تَسْمَعُوا لِهَذَا الْقُرْآنِ وَالْغَوْا فِيهِ». (فصلت، آيه 26) )


 وهابيان سلفى تندرو نيز امروز صدها هزار كتاب بر ضد مخالفان خود كه مملو از دروغ و تهمت است منتشر مى‏سازند و به زور به آنها مى‏دهند، اما اجازه نمى‏دهند حتى يك جلد كتاب روشنگر در پاسخ آنها منتشر شود.


 كسى حق ندارد در سرزمين حجاز كتابى در پاسخ به شبهات وهابيت كه مستدل، منطقى و محترمانه نوشته شده باشد منتشر كند و اگر از كشور ديگر نيز كسى كتابى در همين زمينه به آنجا ببرد، دستگير و زندانى مى‏شود. در حقيقت آنها با تمام امكانات به تبليغ آيين خويش مى‏پردازند، ولى نه خود گوش شنوايى براى شنيدن پاسخ‏هاى منطقى دارند و نه اجازه مى‏دهند كسى اين پاسخ‏ها را بشنود!!



*   *   *



 3. مشركان عصر جاهليت بعد از نزول آيات قرآن آنچه را به نفعشان بود مى‏پذيرفتند و آنچه به زيانشان بود نفى مى‏كردند و از روش «نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَنَكْفُرُ بِبَعْضٍ» استفاده مى‏كردند.


(   . نساء، آيه 150 . )


 سلفى‏هاى امروز نيز نسبت به آيات قرآن چنين مى‏كنند مثلاً براى نفى شفاعت پيامبر و ساير معصومين به آيه «قُلْ للَّهِ‏ِ الشَّفَاعَةُ جَمِيعاً» متوسل‏(   . زمر، آيه 44 . )


 مى‏شوند و آياتى همچون «مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ» را كه با (   . بقره، آيه 255 . )


 صراحت از شفاعت اولياءاللَّه سخن مى‏گويد، به فراموشى مى‏سپارند.



*  *  *



 4. عرب جاهلى تازه مسلمانان را شكنجه مى‏دادند و مجبور به تغيير عقيده مى‏كردند.


(   . داستان شكنجه‏هاى ياسر و سميّه كه به شهادت آنان انجاميد و شكنجه‏هاى بلال و ديگر مسلمانان توسط مشركان مغرور قريش را همگان شنيده‏اند. )


 وهابيت تكفيرى نيز به اجبار و تهديد به قتل، مسلمين را وادار به تغيير عقيده و پذيرش آيين خود مى‏كنند و اعمال غير وهّابى را صحيح نمى‏دانند و در گذشته نه چندان دور شاهد و ناظر بوديم كه در مسجد مدينه مرتباً مخالفان را شلاق مى‏زدند.



 احمد زينى دحلان مفتى مكه مكرمه مى‏نويسد: «اگر كسى به مذهب وهابيت در مى‏آمد و قبلاً حج واجب انجام داده بود «محمد بن عبدالوهاب» به وى مى‏گفت: بايد دوباره حج انجام دهى، زيرا حج گذشته تو در حال «شرك» صورت گرفته است! و به كسى كه مى‏خواست وارد كيش وهابيت بشود، مى‏گفت: پس از شهادتين بايد گواهى دهى كه در گذشته كافر بوده‏اى و پدر و مادرت نيز در حال كفر از دنيا رفته‏اند! و همچنين بايد گواهى دهى كه علماى گذشته نيز كافر مرده‏اند! اگر گواهى نمى‏داد وى را مى‏كشتند و هر كس را كه از مذهب وهابيّت پيروى نمى‏كرد، مشرك دانسته و خون و مال او را مباح مى‏دانست. آرى، او بر اين باور بود كه طىّ قرون گذشته تمامى مسلمانان كافر بوده‏اند!».


(   . الدرر السنيّة، ج 1، ص 41؛ الفجر الصادق، تأليف جميل صدقى الزهاوى، ص 17 . )



 اكنون نيز در كنار قبرستان بقيع سردابى توسط سلفى‏هاى تكفيرى درست شده كه اگر كسى زيارت نامه‏اى با صداى كمى بلند در بقيع بخواند او را به آنجا مى‏برند و شكنجه مى‏دهند و مى‏گويند تا از كار خود اظهار پشيمانى نكنى رها نمى‏شوى!



*  *  *



 5. عرب جاهلى به ماه‏هاى حرام (ماه هايى كه جنگ در آن حرام بود) اهميت نمى‏داد و به ميل خود آن را تغيير مى‏داد.


(   . ماه‏هاى حرام چهار ماه است، ماه‏هاى ذى قعده، ذى حجه، محرم و رجب كه در ميان عرب جنگ در اين چهار ماه حرام بود، ولى چون جنگ و غارت جزئى از زندگى عرب جاهلى شده بود، لذا تحمل سه ماه آتش بس براى آنان مشكل بود، به همين خاطر گاه بعضى از اين سه ماه را از ماه‏هاى حرام حذف مى‏كردند و ماه ديگرى را به جاى آن مى‏گذاشتند. قرآن در همين باره مى‏فرمايد: «إِنَّمَا النَّسِى‏ءُ زِيَادَةٌ فِى الْكُفْرِ يُضَلُّ بِهِ الَّذِينَ كَفَرُوا يُحِلُّونَهُ عَاماً وَيُحَرِّمُونَهُ عَاماً لِيُوَاطِئُوا عِدَّةَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ فَيُحِلُّوا مَا حَرَّمَ اللَّهُ زُيِّنَ لَهُمْ سُوءُ أَعْمَالِهِمْ وَاللَّهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ» (توبه، آيه 37). )


 سلفى‏هاى تكفيرى امروز بدتر از عرب جاهلى، كشتارهاى دسته‏جمعى بيگناهان را در عراق هيچ روز و در هيچ ماهى متوقف نمى‏كنند و حكومت طالبان در افغانستان نيز چنين بود.



*  *  *



 6. اعراب جاهلى سعى در تخريب مساجد داشتند چنانكه در تفسير آيه شريفه «وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ مَنَعَ مَسَاجِدَ اللَّهِ أَنْ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ وَسَعَى فِى خَرَابِهَا» آمده است كه مشركان مكه بعد از مهاجرت مسلمين به مدينه‏(   . بقره، آيه 114 . )


 محل عبادت و نماز آنها را ويران كردند.


(   . در تفسير مجمع البيان ذيل آيه فوق آمده است: «وقد وردت الرواية بانّهم هدموا مساجد كان اصحاب النبى‏صلى الله وعليه وآله يصلّون فيها بمكّة لمّا هاجر النبى‏صلى الله وعليه وآله الى المدينة؛ در روايات آمده است، مشركان قريش مكان‏هايى را كه مسلمين در آنجا نماز مى‏خواندند، پس از هجرت پيامبر به مدينه، ويران ساختند». )


 سلفى‏ها نيز اخيراً فتوا دادند مساجد پيروان اهل‏بيت‏عليهم‏السلام را تخريب كنند و مراقد ائمه اهل‏بيت‏عليهم‏السلام كه مركز عبادت الهى بود نيز به دست آنها تخريب شد؛ همانگونه كه طىّ چند سال گذشته مسجد على‏عليه‏السلام و مسجد حضرت زهراعليهاالسلام را در مدينه (از مساجد سبعه) تخريب كردند.



*  *  *



 7. عرب جاهلى بر اثر جهل و نادانى، خود را عاقل‏ترين مردم و مسلمانان را به عنوان سفهاء و ابلهان معرفى مى‏كرد.


(   . «وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ ءَامِنُوا كَمَا ءَامَنَ النَّاسُ قَالُوا أَنُؤْمِنُ كَمَا ءَامَنَ السُّفَهَاءُ» (بقره، آيه 13). )


 عالم‏نمايان نادان وهابى تكفيرى نيز، خود را از همه علماى اسلام اعم از سنى و شيعه عالم‏تر و بزرگان علماى اسلام را به جهل و ناآگاهى نسبت مى‏دهند.



*  *  *



 8 . عرب جاهلى براى زنان كمترين ارزشى قائل نبود و هنگامى كه به او بشارت مى‏دادند خدا به تو دخترى داده، صورتش از شدت غضب سياه مى‏شد و مدتى پنهان مى‏گرديد، سپس اگر مى‏توانست دختر را زنده بگور مى‏كرد.


(   . قرآن كريم در اين رابطه مى‏فرمايد: «وَإِذَا بُشِّرَ أَحَدُهُمْ بِالْأُنثَى ظَلَّ وَجْهُهُ مُسْوَدّاً وَهُوَ كَظِيمٌ * يَتَوَارَى‏ مِنَ الْقَوْمِ مِنْ سُوءِ مَا بُشِّرَ بِهِ أَيُمْسِكُهُ عَلَى‏ هُونٍ أَمْ يَدُسُّهُ فِى التُّرَابِ أَلَا سَاءَ مَا يَحْكُمُونَ» (نحل، آيه 59-58). )


 سلفى‏هاى متعصب نيز هيچ‏گونه حقى براى زنان قائل نيستند، نه مشاغل اجتماعى، نه حق رأى دادن؛ حتى حق رانندگى با رعايت كامل حجاب اسلامى را نيز به زنان نمى‏دهند.


 حال خود قضاوت كنيد آيا وهابيت تندرو بازگشت به دوران جاهليت عرب نيست؟



*  *  *



 ما اميدواريم آنان بيش از اين به خود و جهان اسلام ستم نكنند و به مقتضاى «فَبَشِّرْ عِبَادِ * الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ» با علماى ‏(   . زمر، آيه 18-17 . )


 اسلام اعم از شيعه و اهل سنت بنشينند و سخنان روشنگرانه آنها را بشنوند و به اشتباهات خطرناك خود پى ببرند و راه تفاهم جهان اسلام را به روى خود بگشايند و اتهامات دشمنان را دائر بر خشونت اسلامى در پرتو معارف نورانى واحكام حيات‏بخش و مملو از رحمت و رأفت اسلامى را بزدايند.


 «وَلَقَدْ وَصَّلْنَا لَهُمُ الْقَوْلَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ».


(   . قصص، آيه 51 . )


+ نوشته شده در  شنبه یکم آبان 1389ساعت 16:27  توسط مهدی | 

بسم الله الرحمن الرحيم

 

ادله ايمان ابوطالب



اعترافهاي زباني ابوطالب

دلالت اين اشعار بر ايمان ابو طالب
ابوطالب: فرزند برادرم هرگز دروغ نمى‌گويد

  عملكردهاي ابوطالب

الف: استسقاء (طلب باران) أبوطالب با توسل به پيامبر ( ص)
ب: أبو طالب در ميلاد حضرت علي (ع)
ج: أبو طالب و حديث يوم الدار
د: وصيّت أبوطالب به پيروي از رسول اللّه (ص)
هـ: ابوطالب عاقد پيامبر و خديجه
و: حمايت بي دريغ از پيامبرگرامي در شعب ابيطالب
ز: تشويق رسول خدا (ص) به استواري در امر رسالت


الف: طلب خير پيامبر براي ابوطالب
ب: حضور رسول اللّه (ص) در تشييع جنازه ابوطالب
ج : محبت پيامبر اكرم به عقيل به خاطر ابو طالب
د : نامگذاري سال وفات ابوطالب به سال عزاي عمومي
هـ : سيل آزار قريش به حضرت بعد از وفات ابوطالب



قبول شفاعت ابو طالب در حق تمام گنهكاران
ابوطالب هرگز بت نپرستيد
شك در ايمان ابو طالب موجب دخول در آتش جهنم
ابو طالب و رسيدن به رضوان حق



ابوبكر و عباس بن عبدالمطلب معترف به ايمان ابوطالب



هركس ابوطالب را دشمن بدارد، كافر است
شرح حال راغب اصفهاني



حديث ضحضاح
اشكالات سندي حديث ضحضاح
1. سفيان ثوري
سفيان ثوري، مدلس بوده است
سفيان از دشمنان رسول خدا (صلي الله عليه وآله وسلم) روايت نقل مي كند
2 ـ عبد الملك بن عمير
مخالفت حديث ضحضاح مخالف با قرآن
نفي تخفيف عذاب بر كفار
نفي شفاعت از كفار و مجرمين
حديث ضحضاح مخالف با سنت نبوي
استدلال به آيه هُمْ يَنْهَوْنَ عَنْهُ وَيَنْأَوْنَ عَنْهُ
نقد و بررسي:
استدلال به آيه شريفه «ما كان للنبي أن يستغفروا للمشركين»
نقد و بررسي:
مدني بودن آيه شريفه
فاصله ده ساله بين رحلت ابوطالب و نزول آيه
مخالفت استغفار رسول الله با قرآن

+ نوشته شده در  شنبه یکم آبان 1389ساعت 16:25  توسط مهدی |